Aleksandr Soljenitsin

1918 yılında Rusya’nın Kislovodsk şehrinde doğdu. 1939-1945 yılları arasında Sovyet ordusunda görev aldı. Bu dönemde yüzbaşı rütbesiyle İkinci Dünya Savaşı’na katıldı. Ancak cephedeyken yazdığı mektuplardaki Stalin karşıtı görüşleri nedeniyle tutuklandı ve sekiz yıl hapis cezasına çarptırıldı. Moskova yakınlarındaki bir hapishaneye konulan Soljenitsin, 1950’de Kazakistan’da bulunan Ekibastus’ta siyasal tutuklular için düzenlenmiş özel bir kampa gönderildi ve üç yıl burada kaldı. Bu kamptan da “istenmeyen kişi” (persona non grata) ilan edilerek sürgüne gönderildi. 1962’de İvan Denisoviç’in Bir Günü adlı Stalin karşıtı kitabını çıkardı. Bu kitabın başarısı üzerine kendini tamamen yazarlığa veren Soljenitsin oldukça ilgi gördü ancak daha sonraki çalışmalarıyla bir kez daha yöneticilerin tepkisini çekti; 1966’da ülke dışına çıkma yasağına çarptırıldı. Yaşamı boyunca çeşitli cezalara çarptırılan Soljenitsin’in çalışma kampları hakkındaki kitabı Gulag Takımadaları, dünyanın birçok ülkesinde yayımlandı ve anti-Sovyet propagandanın öğelerinden biri oldu. 1970 yılında layık görüldüğü Nobel Edebiyat Ödülü’nün kendisine politik nedenlerle verildiği iddia edildi ve 1974’te Sovyet hükümeti tarafından vatandaşlıktan çıkarıldı. İsviçre ve ABD’de geçirdiği sürgün yıllarından sonra Mikhail Gorbaçov, yazarın yurttaşlık haklarının geri verilmesi doğrultusunda çalışmalar başlattı ve sürgünüyle ilgili kararı 1991 yılında resmen kaldırttı. 2008 yılında Moskova’da yaşamını yitiren Soljenitsin’in başlıca eserleri şunlardır: Kanser Koğuşu (1966), Zafer Kutlamaları (1983), Mahkumlar (1983).